Voor de buitenwereld lijkt het het perfecte plaatje: je bent een slimme vrouw en liefdevolle moeder die de zorg voor haar hoogbegaafde hooggevoelige kinderen feilloos weet te combineren met een goede baan en relatie.

Jouw moment van later, van “nu is het mijn tijd” breekt aan maar van binnen voel jij je nog steeds uitgeput en nu zelfs leeg. Je begon de zoektocht voor jouw hoogbegaafde kinderen en ontdekte ergens dat jij jezelf ook bent kwijtgeraakt. Je voelt afstand, tot jezelf, de kinderen en jouw partner. Je gaat slapen met een hoofd vol chaos en het gevoel er alleen voor te staan. Je bent compleet uitgeput, je mist voldoening en voelt je niet meer de geen vrouw die je ooit was, vol ambitie, plannen en energie. Je komt tot het besef dat je jezelf zo in jouw kinderen herkent, doordat jezelf ook hoogbegaafd of hooggevoelig bent.

Herken je dit?

Je kijkt in de spiegel maar herkent de vrouw die jou aankijkt niet meer.

Wie is die vrouw? Je ziet vermoeidheid door het gepieker in de nacht, gespannenheid van het altijd aan staan. Jarenlang heb je alles gegeven voor jouw hoogbegaafde, intens voelende kinderen. Jij bent degene die jouw kinderen ECHT ziet, ook wanneer anderen dat niet doen. Maar nu komt het besef dat jij jezelf onderweg ergens bent kwijt geraakt. Je weet: dit ben ik niet.

Je sleept je door de dagen heen

Je voelt je gevangen in de dagelijkse taken van school, gesprekken, werk, afspraken, het huishouden. Je blijft doorgaan, omdat het simpelweg moet maar van binnen voelt het leeg en zwaar. Je bent vooral bezig alles draaiende te houden, omdat je niks echt voor jezelf doet waar JIJ gelukkig van word. In de avond plof je naast je partner neer en je scrollt doelloos op social media, want je lijf is niet alleen moe maar jouw hoofd ook.

Jouw hoofd staat nooit stil, je gedachten draaien overuren.

Je ziet, hoort en voelt alles om je heen. Je denkt vooruit, ziet constant verbanden en waar het mis gaat. Dat helpt je om je te kinderen te begrijpen en ook om jouw werk efficiënt te doen. Maar het maakt ook dat jouw hoofd altijd aanstaat, altijd nadenkt hoe het anders én beter kan en je ’s avonds in bed uren ligt te draaien. Je hebt al van alles geprobeerd: meditaties, cursussen, er met anderen over te praten. Maar de onrust en oververmoeidheid blijft.

Is dit het nou?

Er knaagt iets in je. Je voelt dat er meer in je zit dan zorgen, regelen en doorgaan op deze manier. Er is een een verlangen naar ruimte, naar zingeving, naar weer voelen wat jou energie geeft. Alsof er ergens nog een innerlijk vuur zit dat weer wil leven. Je hebt wel eens wat geprobeerd maar de drukte van de dag kwam er weer overheen en nu weet je niet meer waar te beginnen en daarom laat je het maar. Dit maakt je verdrietig en leeg.

Je voelt dat het anders moet maar het lukt je niet te veranderen.

Je leeft inmiddels een stuk bewuster, je ziet inmiddels goed wat er speelt en begrijpt jouw kinderen steeds beter. Dit maakt ook dat je jezelf steeds meer herkent in jouw kinderen en tot het besef komt: misschien ben ik zelf ook wel hoogbegaafd of hooggevoelig. Hoewel je voor de kinderen al veel op de rit hebt met school en zorg, blijf je zelf tegen dezelfde dingen aanlopen: je blijft alle verantwoordelijkheid dragen, oplossen, doorgaan en een soort controle drang voelen. Dat maakt je moe, omdat je voelt dat het anders moet maar je vast blijft zitten in herhaling.

Je lijf en hoofd doen zeer en je hebt het gevoel in de overleefstand te staan.

Jarenlang heb je alles opzij gezet voor jouw gezin, je stond altijd klaar en was de kapitein van het schip. De spanning die dit gaf, bouwde nog meer op in jouw lichaam. Je hoofd draait nog steeds overuren en je voelt de intensiteit van alles wat je moest dragen. Je past je aan: in jouw eigen huis, op je werk, in gesprekken . En ergens diep van binnen weet je: dit is niet pas sinds ik moeder ben, dit heb ik altijd al gedaan. Dit is jouw reactie op jarenlange overbelasting, onzichtbare stress en een leven waarin jij nergens meer ruimte krijgt én neemt.

Soms denk je stiekem: ” Wanneer ben ik weer aan de beurt, wanneer begint mijn eigen leven weer?”

En die gedachte maakt dat je je schuldig of egoïstisch voelt. Want je houd zielsveel van je kinderen, je bent trots op ze hoe ze hun eigenheid en eigenWIJSheid ontwikkelen, wilt ze voor geen goud missen én hebt jarenlang alles gegeven om het beter voor hun te maken. Maar ergens diep van binnen voel je: ik ben gemaakt voor zoveel meer, meer dan zorgen, regelen en dragen. Je wilt een goede moeder zijn en er voor je kinderen zijn maar niet meer ten koste van jezelf. Je voelt dat het zo niet langer kan. Dat jouw kinderen niks hebben aan een ongelukkige moeder die zelf niet doet wat ze wel van hun verlangt: gaan voor eigen passie en geluk. Dat jij later op jouw leven terug kijkt en denkt: had ik maar……

Maar zover laat je het toch niet komen?

Plan daarom gelijk een gratis adviesgesprek in.

Je hebt jarenlang voor anderen gezorgd maar bent jezelf vergeten. Nu is het tijd om jezelf terug te claimen en jouw innerlijke vuur te laten branden.’

---

Over mij

---